17 sierpnia Wyruszamy o 8:18 z Piły, w Poznaniu jesteśmy zgodnie z rozkładem jazdy. Ciąg dalszy podróży

to pociąg Poznań - Katowice. Ponieważ jedziemy dzień po trąbach powietrznych, które nawiedziły południowo-zachodnią Polskę troszkę się niepokoję czy aby nie doszło do jakiś uszkodzeń na trasie. Wykrakałam. Stoimy przez godzinkę z okładem w szczerym polu przed Kędzierzynem-Koźle. Na szczęście do Katowic udaje nam się dojechać na styk, czyli jeszcze przed odjazdem naszego autokaru. Wyjazd z Katowic przewidziany był na godzinę 18:00 i tak też wyjeżdżamy. Zajmujemy strategiczne pozycje na końcu autobusu. Mamy cały tył dla nas trzech, pełen luzik. Oby tak było do końca. Po drodze do granicy zbieramy resztę uczestników łącznie z organizatorami tej "imprezy" czyli

z Anią i ze Zbyszkiem. Grupa podoba mi się bardzo bo jest mała!!! Tylko 22 osoby plus 3 osoby z biura SUPER! Pierwszy wsiadał Mariusz, który jest przewodnikiem tatrzańskim z uprawnieniami do prowadzenia wycieczek po wszystkich górach Europy. Na miejscu dołączą do nas jeszcze dwie osoby, które postanowiły jechać własnym samochodem (Danusia i Ryszard). Dzięki takiej liczbie osób w autobusie jest pełen komfort praktycznie każdy może się niemal położyć. Czekają nas trzy dni jazdy "bez trzymanki" czyli bez przerwy. Ten komfort jazdy jest więc dosyć istotny. Na granicy ze Słowacją jesteśmy około 21:00. Krótka przerwa i ...allez! Ruszamy!

18 sierpnia Około godziny 13:00 dojeżdżamy do naszego pierwszego miejsca noclegowego, miejscowości położonej we Włoszech mniej więcej 60 km od Genui, czyli również 60 km od Morza Śródziemnego, Acqui Terme. Tutaj spędzamy resztę dnia. Po szybkiej kąpiel

Są i inne zabytki, ale nie bardzo jesteśmy w stanie zgadnąć z czym mamy do czynienia. Nic nie szkodzi, robimy trochę fotek i siadamy w kawiarni. Kawa i lody w tym kraju są najlepsze na świecie, fundujemy je sobie

z przyjemnością. Delektujemy się słońcem, ciszą, spokojem emanującym z tego miejsca, no i oczywiście włoskimi smakami. Pierwszy posiłek mamy dopiero o 20:30, nigdzie nie musimy się śpieszyć, kontynuujemy zwiedzanie miasta, przechadzamy się po uliczkach starego miasta, a potem po parku.

19 sierpnia Wyruszamy wcześnie, jeszcze przed 8:00, aby jak najszybciej dotrzeć do Francji, i do naszego hotelu

u podnóża Pirenejów. Chcemy też uniknąć korków na autostradzie. Przez większość dnia jedziemy wzdłuż Morza Śródziemnego mijając kolejno zjazdy do słynnych francuskich kurortów: San Remo, Nicea, Cannes, Marsylia, Avignon, Nimes, Montpellier. Szaleńcy fotograficzni robią namiętnie zdjęcia "przez szybkę", czyli z autokaru. Ja wychodzę z założenia, że zdjęcia robi się w tych miejscach, w których się rzeczywiście przebywa a nie tylko przejeżdża. No ale jeżeli ktoś lubi maniacko "strzelać" zdjęcia to proszę bardzo. Pod wpływem sugestii kilku uczestników wycieczki organizatorzy decydują się zjechać do słynnego Carcassonne.

i ruszamy na miasto. Miejscowość, jak sama nazwa wskazuje, słynie z wód termalnych. Stare miasto szczyci się katedrą z XVII wieku.

Mamy co prawda tylko pół godziny na zwiedzenie średniowiecznych murów ale tłumy, które tu spotykamy szybko zniechęcają nas do dłuższego pobytu w tym miejscu. Kilka zdjęć, próba przebicia się przez tłum w głąb warownego miasta i mamy już dosyć. Ruszamy dalej przez Tuluzę i Lourdes do Argeles-Gazost. Po krótkich poszukiwaniach trafiamy do naszego miejsca zakwaterowania, czyli do village de vacances. Nasza "wioska wakacyjna" jest położona na obrzeżach miasta, dojeżdżamy do niej już po ciemku około godziny 21:30. Wbrew informacji Zbyszka, który straszył nas tylko zimnymi przekąskami w ramach kolacji Francuzi witają nas ciepłym posiłkiem, i co najsympatyczniejsze również winem, które będzie serwowane przez cały czas naszego pobytu do każdej kolacji

w ilości zgodnej z naszymi życzeniami, zupełnie za darmo!!! Jestem w Raju czy co? Jest to najzwyklejsze vin de table, ale smakuje wszystkim. Kocham wino, jestem więc skłonna już teraz stwierdzić, iż wyjazd zaliczam do bardzo udanego. Po kolacji zakwaterowujemy się w swoich pokojach i idziemy spać. Hotel nie należy do luksusowych, jestem nawet skłonna twierdzić, że jest to raczej lepszej klasy schronisko, a nie hotel. Najważniejsze jednak, iż jest czysta pościel, wygodne łóżko, dodatkowe koce, gorąca woda, świeże ręczniki, niczego więcej nie potrzebuję

do szczęścia.

Mamy co prawda tylko pół godziny na zwiedzenie średniowiecznych murów ale tłumy, które tu spotykamy szybko zniechęcają nas do dłuższego pobytu w tym miejscu. Kilka zdjęć, próba przebicia się przez tłum w głąb warownego miasta i mamy już dosyć. Ruszamy dalej przez Tuluzę i Lourdes do Argeles-Gazost. Po krótkich poszukiwaniach trafiamy do naszego miejsca zakwaterowania.Nasza "wioska wakacyjna" jest położona na obrzeżach miasta, dojeżdżamy do niej już po ciemku około godziny 21:30. Wbrew informacji Zbyszka, który straszył nas tylko zimnymi przekąskami w ramach kolacji Francuzi witają nas ciepłym posiłkiem, i co najsympatyczniejsze również winem, które będzie serwowane przez cały czas naszego pobytu do każdej kolacji

w ilości zgodnej z naszymi życzeniami, zupełnie za darmo!!! Jestem w Raju czy co? Jest to najzwyklejsze vin de table, ale smakuje wszystkim. Kocham wino, jestem więc skłonna już teraz stwierdzić, iż wyjazd zaliczam do bardzo udanego. Po kolacji zakwaterowujemy się w swoich pokojach i idziemy spać. Hotel nie należy do luksusowych, jestem nawet skłonna twierdzić, że jest to raczej lepszej klasy schronisko, a nie hotel. Najważniejsze jednak, iż jest czysta pościel, wygodne łóżko, dodatkowe koce, gorąca woda, świeże ręczniki, niczego więcej nie potrzebuję

do szczęścia.

20 sierpnia Pobudka o poranku. Śniadanie ustaliliśmy na godzinę 7:15 i tego będziemy się trzymać przez większość dni. W autokarze jesteśmy już o 7:45. Czeka nas około godziny jazdy po "serpentynkach" także mimo, iż mamy do przejechania po 30-40 kilometrów do punktu wymarszu, trochę trwa pokonywanie górskich dróg.

I TRASA: Cirque de Gavarnie - la Grande Cascade - Plateau de Paille - Hourquette d Alans

Jedziemy do miejscowości Gavarnie. Trochę krążymy po uliczkach w poszukiwaniu parkingu. Nie jest to wcale łatwą sprawą. Parkingi są ale przy hotelach i tylko dla klientów tychże hoteli. Paranoja! W końcu udaje nam się dogadać z tubylcami. Oczywiście rozpoczynamy od poszukiwania toalety, która w ramach dowcipu jest na drugim końcu ulicy. Wreszcie wyruszamy. Jest 10:00, na szczęście dzisiejszy dzień jest tylko dniem rozruchowym. Każdy sprawdzi swoją kondycję, samopoczucie, czy buty są wygodne, jakie są nasze możliwości jako grupy. Na początku pogoda nie zachęca nas do robienia zdjęć, wyższe partie gór otacza nieprzenikniona mgła. Wyruszamy z wysokości

1 365 m n.p.m. łatwą drogą wzdłuż rzeki Gave. Idziemy powolutku, po drodze mijamy drewniane tabliczki informujące nas dokąd zmierzamy. Poza tym brak oznakowań, które są tak charakterystyczne na polskich czy włoskich szlakach. Ścieżka jest zresztą banalnie prosta, turystów dużo, nie zgubimy się - to pewnik. Dochodzimy do punktu widokowego przy schronisku. Przed nami rozpościera się coś nieprawdopodobnie potężnego i pięknego cyrk lodowcowy Gavarnie (Cyrki lodowcowe, czyli kotły powstawały w wyniku postępujących po sobie zlodowaceń. Cyrk to półkoliste zagłębienie otoczone z trzech stron stromymi ścianami, a z czwartej ryglem skalnym.). Odkrywamy widok potrójnych koncentrycznych stopni, pionowych ścian, srebrzystych kaskad, z których największa mierzy 423 metry. Uwieńczony szczytami o wysokości ponad trzy tysiące metrów cyrk lodowcowy ma 3,5 km

u podstawy i 14 km na szczycie. Cyrk Gavarnie, wielbiony, rozsławiany i podziwiany, każdego lata gości renomowany festiwal, a zimą zamienia się w stację narciarską, oferującą przepiękne trasy zjazdowe. Jesteśmy na wysokości 1 570 m n.p.m. Mgły powoli opadły, naszym oczom ukazał się wyraźnie cały kocioł, ze szczytami pokrytymi wiecznym śniegiem i wodospadami, z tym największym na całą Europę - la Grande Cascade.

 Robimy zdjęcia, jemy i rozmawiamy, każdemu te góry przypominają jakieś inne miejsce, które już widział. Dla mnie są one bardzo różnorodne trochę w nich Tatr zachodnich, trochę ścian dolomickich, trochę nowości. Powoli zbieramy się do zejścia. Mimo, że zaczynam na końcu, bo zostaję aby wykonać parę zdjęć, to i tak na dół docieram pierwsza, ale za plecami czuję "oddech" Mirka. Niezły biegacz, nie uciekałabym przed nim gdyby nie posiadał kijków. Panicznie obawiam się, że kiedyś jakiś "zawodnik" wbije mi je w łydkę, jest to moją obsesją coraz większą, bo coraz więcej ludzi chodzi z kijami trekkingowymi. Gdyby jeszcze umieli z nimi chodzić. Wracamy do miejscowości Gavarnie, na rogatkach spotykamy Anię i Zbyszka (naszych pilotów, przewodników, organizatorów tej wycieczki) informują nas o której odjeżdżamy, mam czas na zakup pocztówek, znaczków i wody. Oczywiście zegarka nie posiadam, ale ryzykuję, chyba beze mnie nie odjadą? Udało się! Nawet nie byłam ostatnia w autobusie. Punkt 18:00 wyruszamy do naszego hoteliku, kolację jemy o 20:00. Pyszna, a to wino... J Bajka!!!

21 sierpnia Dzień nieprawdopodobnie słoneczny. Mieliśmy iść wg planu na wrota Rolanda, a potem część grupy

na Monte Perdido. Plany uległy jednak zmianie ponieważ organizatorom nie udało się zarezerwować noclegu

w schronisku. Tutaj należy dokonywać rezerwacji w schronisku rok wcześniej!!! Ale odlot! Tylko skąd organizatorzy mają wiedzieć ile osób będzie chętnych na ten wyjazd, bez szklanej kuli ani rusz. W związku z tym wyruszamy

na spokojny trekking w innym regionie. Organizatorzy nie poddają się, będą ciężko myśleć nad tym w jaki sposób zrealizować program wycieczki i za to jestem im wdzięczna.

II TRASA: Cauterets - Vallee de Gaube - Col d Arraille - Vallee de Lutour

Wyruszamy z parkingu na obrzeżach miejscowości Cauterets, jest godzina 9:30 pogoda cudownie słoneczna, widoczność przepiękna, droga bardzo popularna przynajmniej na początku naszego szlaku. Spotykamy wielu Francuzów, oczywiście "Bonjour!" towarzyszy nam na każdym kroku. Idziemy wzdłuż rzeki, która najpierw prowadzi nas do Mostu hiszpańskiego (Pont d Espagne) - most jest zbudowany z wielkich kamieni, i dalej doliną Gaube docieramy do Lac de Gaube 1 725 m n.p.m. Czas na kawę, zdjęcia i oczekiwanie na całą ekipę. Dzień należy do tych bardzo łagodnych jeżeli chodzi o pokonywanie wysokości, idziemy nieśpiesznie, bo po co być wcześniej tam, gdzie można być później. Zostaję z tyłu i w ramach poprawienia swojej wymowy zagaduję napotkaną Francuzkę. Obchodzę połowę jeziora Gaube razem z nowo poznaną osobą jest bardzo sympatyczna. Robię jej zdjęcie z jeziorem w tle, obiecuje mi, iż w albumie napisze, że to Polka zrobiła jej zdjęcie, jak miło.

Rozstajemy się, bo ona zamierza obejść całe jezioro, a moi ludzie "popędzili" już dalej w kierunku schroniska Oulettes de Gaube. Doganiam ich za szybko, po chwili zatrzymujemy się na krótki postój fotograficzno-jedzeniowy, korzystam z okazji i ulatniam się po angielsku. Po drodze do schroniska można podziwiać przepiękne wodospady, ściany skalne otaczające tę dolinę oraz wyłaniający się powoli lodowiec, który częściowo pokrywa najwyższy

po stronie francuskiej szczyt pirenejski: Vignemale 3 298 m n.p.m.

22 sierpnia Budzę się około 2:00, na dworze szaleje burza. Deszcz leje potężnie i tak już będzie do samego rana. Wstajemy jednak karnie o 6:00, bo dzisiaj mieliśmy iść na Monte Perdido. Ania zmienia jednak plany, decydujemy się na wyjazd do Lourdes, które znajduje się jakieś 40 km od naszej miejscowości, będziemy modlić się o słoneczną pogodę na resztę dni naszego pobytu w Pirenejach.

III TRASA: Lourdes - Gedre - Cirque de Troumouse - Lacs des Aires

Do Lourdes wyruszamy o 8:15, już po godzinie jesteśmy na miejscu. Organizatorzy puszczają nas na tzw. żywioł. Mamy dwie godziny na zwiedzenie świątyni i miasta. Powrót do autobusu planujemy na 11:15, a potem w góry. Na razie wyszło słoneczko, ruszamy dynamicznie w kierunku słynnego kościoła wybudowanego na grocie, w której to nastąpiło objawienie Matki Boskiej. Kiedy już podchodzimy do sanktuarium zaczyna padać deszcz, właściwe to kapuśniaczek, co najciekawsze jednocześnie świeci słońce. Wchodzimy do kościoła położonego najniżej, tłumy są tu dosyć duże, ale ponieważ kościół zbudowany jest z trzech kościołów, jeden na drugim, więc te tłumy jakoś się rozchodzą i nie jest tak źle.

Dużo tu chorych na wózkach, trzeba uważać aby na kogoś nie wpaść. Podchodzimy do groty, tutaj zebrało się najwięcej wiernych, po bokach świątyni, jakby w skale znajdują się liczne krany ze świętą wodą. Komercja wkradła się we wszystkie zakątki tego miasta, można kupić prawie wszystko z wizerunkiem świętej Bernadety czy Matki Boskiej, nawet butelki na świętą wodę. Rany Julek, niezły kicz, wszyscy czujemy pewien niesmak. Postanawiamy pochodzić po uliczkach, robimy dziwne zakupy pamiątkarskie, a potem idziemy do kawiarni na ciastko i kawę. Pogoda stabilizuje się, fajnie! Jest nadzieja na wypad w góry. Bez specjalnego żalu wszyscy opuszczamy Lourdes. Miejmy nadzieję iż słoneczną pogodę wymodliliśmy. Wyruszamy do miejscowości Gedre, to kolejny punkt startowy dla wielu wypadów górskich, my wybieramy się do kolejnego cyrku lodowcowego, Cirque de Troumuse. Ponieważ godzina jest już dosyć późna, decydujemy się przejechać przez Gedre, i dojechać autobusem jak najdalej, najwyżej będzie to możliwe. Udaje nam się dotrzeć do parkingu w Heas 1 500 m n.p.m. Pogoda ustabilizowała się, nie ma upału, ale słoneczko przedziera się przez chmurki. Ruszamy około 12:00, jak na turystów górskich zaczynamy zdecydowanie za późno, ale dzisiaj ma być spokojny dzień, w stylu wczorajszego, czyli widokowy, ale nie wysiłkowy. Idziemy w kierunku cyrku, po drodze mijamy wielką łąkę, UWAGA na bomby!!! Krowie odchody są wszędzie, ale samych krów brakuje, za to spotykamy świstaki i owieczki. Dosyć szybko dochodzimy do Cirque de Troumuse 2 081 m n.p.m. z bardzo małymi jeziorkami Lacs des Aires. Niestety gór to my dzisiaj nie pooglądamy. Siadamy przy jeziorach na trawie, posilamy się, pijemy i kontemplujemy nadchodzącą mgłę. W końcu jest takie "mleko", że nie widzimy samych siebie. Szlaku zresztą też nie widać, zaczynamy błąkać się we mgle. Mariusz stara się powstrzymać towarzystwo od samodzielnych wycieczek w tę mgłę, ustawiamy się w szeregu, wystarczy chwila nieuwagi i możemy kogoś zgubić. Niektórzy już spanikowali i sugerują abyśmy wracali tą samą drogą, ja wierzę

w Mariusza, spokojnie analizuje kierunek na mapie, w końcu ruszamy. Idziemy troszkę na czuja, dróżek jest tu mnóstwo, ale nie ma ani jednego kopczyka, znaku, czegokolwiek co pomogłoby nam w wyborze drogi, a jednak udaje nam się trafić w odpowiednie miejsce. Nagle z mgły wyłania się figura Matki Boskiej, niesamowite! Trafiliśmy idealnie.